اَنتَ المَولی و َ اَنا العَبد

برای او که مولاست و ما بنده ی اوئیم


	... نگاهش خیس عرفان است قدم هایش پر از معنا دلش از جنس باران است کسی فانوس بر دستش به سان نور می آید امید قلب ما روزی ز راه دور می آید ..... پ . ن : .... و عزیز دل زهرا روزی از راه می رسد ... \|+\| نوشته شده توسط شاهزاده کوچولوی عاشق در شنبه چهاردهم اردیبهشت 1387